Kids- Kavita Mahajan मुलं

Kids

Kids die, get lost or are just distanced...

Kids are kidnapped, or simply run away

The mother’s breasts ache and milk drips

Drop

By drop

For who knows how long…

Like tears.

The breasts remember the milky soft lips

The smell of soft new hair caresses

She sees tiny hands and feet dancing in the hammock

Memories of the kicks from within … her womb shrinks

She doesn’t remember the pains and shrieks

She doesn’t remember the torture of the stitches

She only remembers the first delicate cry

It echoes through her mind and body

As in a dome… again and again…

A mother is orphaned without her kids…

--

मुलं

मुलं मरतात, हरवतात, दुरावतात
पळवली जातात, पळून जातात काही 
आईच्या दुखर्‍या स्तनांतून दूध पाझरत राहते
थेंब
थेंब
कितीतरी काळ
अश्रूंसारखे

स्तनांना येत राहते आठवण दुधाळ ओठांची
जावळाचा मऊ वास स्पर्श करत राहतो
दिसत राहतात इवले हातपाय पाळण्यात पडून नाचणारे
आतल्या लाथांच्या स्मरणाने आक्रसून जाते गर्भाशय

आठवत नाहीत कळा आठवत नाहीत किंकाळ्या
आठवत नाही ठणक तडतडत्या टाक्यांची
फक्त पहिला कोवळा ट्यांहा घुमत राहतो
तनामनाच्या पोकळ घुमटात फिरत पुनःपुन्हा

अनाथ होते आई मुलांशिवाय!